Mijn naam is Simone Burggraaf. Ik ben hier om je aan te moedigen voluit JA te zeggen tegen jezelf en het leven, door los te laten van alles wat je moest worden om te overleven en opnieuw te verbinden met je eigen essentie.
Als lichaamsgericht therapeut, ademcoach en familie opsteller werk ik met het lichaam, de adem en je systeem van herkomst, om bewustzijn te brengen op de stukken die je ervan weerhouden om te voelen, jezelf te zijn en voluit te leven.
Wat begeleiding werk kenmerkt, is de combinatie van professionele kennis, intuïtie, menselijkheid en doorleefde ervaring. Vanuit veilige verbinding, een scherp oog voor wat er werkelijk speelt en een flinke dosis humor breng ik je snel bij de kern – zodat je ruimte kunt geven aan wat er werkelijk speelt en beweging tot stand komt.
De belangrijkste reis die je in het leven maakt, is de reis terug naar je eigen essentie. Thuiskomen bij wie je werkelijk bent, onder alle lagen van aanpassing en oude patronen. Het is een weg die ik zelf heb afgelegd en die ik vandaag de dag met liefde en toewijding begeleid binnen Vivendi.
Als oudste dochter leerde ik al jong de sfeer aanvoelen. Ik zag veel, voelde veel, en nam verantwoordelijkheid voor dingen die eigenlijk niet van mij waren. Lang dacht ik dat sterk zijn, hard werken en zorgen voor anderen simpelweg was hoe het leven werkte.
Tegelijk was ik altijd op zoek. Naar antwoorden. Naar vervulling. Naar iets waarvan ik niet eens precies wist wat het was. Achteraf zie ik dat ik jarenlang buiten mezelf zocht naar wat ik alleen in mezelf kon vinden.
Want denken, dat kon ik als geen ander. Ik ben scherp, analytisch, en zie snel verbanden. Ik begrijp mensen goed en soms zelfs beter dan zij zichzelf begrijpen. Maar hoe meer ik probeerde grip te krijgen op mezelf en het leven, hoe verder ik raakte van wat er werkelijk in mij leefde.
Het leven zette mij uiteindelijk stil. Mijn vader overleed (2023). Relaties hielden mij spiegels voor die ik liever niet wilde zien. En steeds opnieuw liep ik tegen dezelfde vraag aan: waarom weet ik zoveel, maar voel ik zo weinig?
Dat werd het begin van een lange innerlijke reis – een reis waarin ik ontdekte dat werkelijke verandering niet ontstaat door jezelf nóg beter te begrijpen, maar door de moed te hebben om naar binnen te gaan. Naar de plekken die pijn doen. Naar de delen van jezelf die je liever vermijdt. Naar alles wat gevoeld wil worden.
Gaandeweg zag ik dat veel van wat ik als mijn karakter beschouwde, eigenlijk bestond uit patronen van aanpassing, overleving en loyaliteit — niet alleen aan mijn gezin, maar aan patronen die generaties lang, onbewust, zijn doorgegeven. Over sterk moeten zijn. Over dienstbaar zijn. Over je eigen waarheid inslikken. Over kiezen voor wat hoort, in plaats van wat klopt voor jezelf.
Mijn leven veranderde op het moment dat ik besloot dat het anders mocht. Dat ik mijn eigen waarheid mocht volgen, mijn eigen ritme mocht leven, mijn plek mocht innemen. Dat proces was niet alleen liefdevol – er kwam ook verdriet vrij, om wat ik had gemist. En woede. De gezonde woede die ontstaat wanneer je ontdekt hoeveel van jezelf je jarenlang hebt ingeleverd om geliefd te zijn.
Mijn vuur gaat vooral branden wanneer ik vrouwen in dit proces mag begeleiden. Wij zijn als vrouwen door de eeuwen heen voor een groot deel in ons hoofd gaan leven — afgesneden van onze eigen kracht, onze stevigheid, onze wortels. Niet alleen door persoonlijk trauma, maar ook doordat systemen ons dit al generaties lang hebben aangeleerd: jezelf klein maken, aanpassen, inslikken voor de lieve vrede en gaan beredeneren i.p.v. voelen. Als vrouw dragen we deze echo in ons mee. Wat niet wordt aangekeken, wordt vaak onbewust doorgegeven — aan je partner, je kinderen, de generaties na jou. Maar het omgekeerde geldt net zo goed. Wanneer jij je eigen kracht herontdekt, niet vanuit je hoofd maar vanuit een dieper, lichamelijk weten, reikt dat verder dan jijzelf. In je onderbuik zit een wijsheid die verder reikt dan het denken ooit kan bereiken.
Stap voor stap maakte ik mezelf vrij van patronen om altijd hard te werken, sterk te zijn of mijn behoeften ondergeschikt te maken aan die van de ander. Confronterend om te ontdekken: dit waren geen karaktereigenschappen. Dit waren overlevingsmechanismen. En die dienden me allang niet meer. Ik ontdekte dat mijn ware kracht niet vanuit de ratio komt, maar uit het bekken — een vuur dat vele malen sterker is dan de meest gespierde schouders, een natuurlijke krachtbron. Vanuit deze basis in mijzelf kan het mij nu goed gaan. Dit is ook voor jou mogelijk. Jij bent de reden dat Vivendi bestaat. Ik loop graag een stukje mee op jouw pad.
Naast mij word je in het 1-op-1 traject ook begeleid door Rachel. Ze werkt net weer op een andere manier dan ik en dat versterkt het resultaat in de sessies.
“Ik ben Rachel, energetisch en lichaamsgericht therapeut, geschoold in voorouderlijk werk en regressie. Ik werk rustig en intuïtief. Mijn kracht zit in het voelen van wat er onder de oppervlakte speelt — ook wat nog geen woorden heeft. Ik help je terug in je lichaam te komen, uit je hoofd. Niet door te duwen, maar door aanwezig te blijven bij wat er is, tot er ruimte ontstaat voor wat al die tijd om aandacht vroeg. Na elke sessie is mijn hart weer vervuld, en weet ik weer waarom ik dit doe: mensen komen thuis in hun lijf. Ze ervaren wat er op een diepere laag speelt, laten spanning los en stappen met een heldere blik — gevoed en dichtbij zichzelf — weer naar buiten. Ik kijk ernaar uit jou te ontmoeten”.
Mijn werk is gericht op drie thema’s die diep met elkaar verweven zijn: vroegkinderlijk trauma (ontwikkelingstrauma), de moederwond en codependentie. In de kern raken ze allemaal hetzelfde: je zelfbeeld en je eigenwaarde. Ben je goed genoeg zoals je bent? Durf je volledig tevoorschijn te komen en jezelf een plek te geven in de wereld?
De eerste duizend dagen van je leven — vanaf de zwangerschap tot je tweede levensjaar — leggen voor een groot deel de basis voor hoe veilig en vertrouwd je je als volwassene in jezelf, in relaties en in de wereld voelt. Een geboortetrauma, vroege scheiding van je moeder, een scheiding van je ouders op jonge leeftijd, een ziekte, of ouders die emotioneel afwezig waren: het zijn vaak de wortels van de klachten die je in het hier en nu ervaart.
Gaat in de kern over patronen van jezelf klein houden die via de vrouwenlijn worden doorgegeven van moeder op dochter, generatie na generatie — met daaronder vaak een diepliggende overtuiging: ik ben niet goed genoeg. Maar het houdt ook verband met de directe relatie met je eigen moeder: in hoeverre kon je bij haar terecht met wat je nodig had? Was zij beschikbaar en afgestemd op jouw behoeften, of ging jij voor haar zorgen? Als volwassene leidt de moederwond vaak tot klachten die betrekking hebben op je eigen binnenwereld en zelfbeeld: gevoelens van leegte, somberte, emotionele vlakheid en depressie, onzekerheid en eetstoornissen houden hier vaak verband mee. Ook gevoelens van schaamte, schuld en zelfsabotage — het gevoel dat het jou niet goed mag gaan — horen hier vaak bij.
Is een diepliggend overlevingsmechanisme dat vaak al in de vroege kindertijd ontstaat: jezelf wegcijferen, de ander redden, fixen of pleasen, en de verbinding met jezelf opgeven om verbonden te blijven met de ander. Dit patroon herhaalt zich vaak in volwassen relaties — in het scannen en aanvoelen wat de ander nodig heeft, in moeite hebben om te voelen wat je zelf voelt of nodig hebt, in wie je aantrekt, hoe je grenzen (niet) stelt, en hoeveel van jezelf je inlevert om geliefd te blijven.
Ik werk niet vanuit een vast protocol, dan kan ik namelijk niet afgestemd werken op jou als mens. Ieder mens en ieder moment is anders. Daarom stem ik af op jou en wat er in het moment zichtbaar wordt.
Een innerlijk proces laat zich niet forceren. Je kunt niet vooraf precies bepalen wat zich laat zien in een sessie, of waar je aan het einde van een traject staat. Dat zou ook niet kloppen. Jouw systeem heeft een eigen tempo. Dat tempo volgen we.
Wat ik wél weet: als je stopt met alles willen begrijpen, oplossen of controleren, ontstaat er ruimte. Ruimte om te voelen wat er werkelijk in je leeft. Mijn ervaring is dat pas wanneer iets er werkelijk mag zijn, het jou als vanzelf loslaat. Het wil vaak eerst gezien worden. Ik werk daarom niet vanuit iets fixen op lossen, maar veel meer vanuit een natuurlijke beweging.
Mijn basis ligt in een gedegen scholing die ik door de jaren heen heb opgebouwd en verweven: ik ben opgeleid aan de Hogeschool Utrecht (SPH), geschoold als massagetherapeut en als ademcoach in verbonden ademwerk, en verder geschoold in systemisch werk, familieopstellingen, innerlijk kindwerk, codependentie coaching en lichaamsgericht traumawerk (BRTT en TRB).
Inmiddels werk ik zeven jaar als therapeut (ik noem mijzelf liever begeleider) en heb ik honderden mensen begeleid. Vaak mensen die al innerlijk werk hebben gedaan. Ze weten waar hun patronen vandaan komen. En toch verandert er niets wezenlijks. Daar begint mijn werk: van inzicht naar belichaming.
En dit is belangrijk: ik fix je niet. Ik los niets voor je op. Jij doet het werk — ik loop, met liefde, naast je, ook als het spannend wordt. Ik leer je blijven bij wat je voelt, zonder het meteen te verklaren, weg te drukken of op te lossen. Juist dan kan er een natuurlijke beweging ontstaan. Niet vanuit iets willen fixen of forceren, maar van binnenuit. Dat geeft ruimte.
Van controle naar overgave. Van denken naar voelen. Van fixen naar aanwezig zijn. Van overleven naar leven.
