Je kunt goed geven. Kun je ook ontvangen?
Je krijgt een compliment en voor je het weet zeg je: ach, dat valt wel mee. Iemand wil iets voor je doen en je zegt meteen: laat maar, ik doe het zelf wel.
Alsof ontvangen iets ongemakkelijks is.
En daar zit misschien wel een van de moeilijkste levenslessen die er is. Niet leren geven — dat kun je vaak al als geen ander. Leren ontvangen.
Waarom geven makkelijker voelt dan ontvangen
Je hebt geleerd dat geven goed is. Je aandacht, je zorg, je liefde — dat weggeven voelt vertrouwd, misschien zelfs veilig. Maar ontvangen wat een ander jou geeft, dat is iets anders.
Want zodra je ontvangt, gebeurt er iets. Je wordt gezien. Geraakt. Je moet toegeven dat iets je goeddoet. En dat is kwetsbaar.
Dus maak je het kleiner. Je lacht het weg. Of je wijst het af, nog voordat het echt is binnengekomen.
Wat je daarmee eigenlijk doet
Hier zit iets dat de meeste mensen niet doorhebben. Als iemand jou een compliment geeft, of liefde, of aandacht — en jij wijst dat af — dan pak je niet alleen jezelf iets af.
Je pakt de ander ook iets af. De ervaring om te mogen geven.
Ontvangen is dus niet egoïstisch. Het is een vorm van wederkerigheid. Je laat het leven binnenkomen, in plaats van het op afstand te houden.
De eigenlijke levenskunst
Het jezelf goed laten gaan is een kunst op zich. Toelaten dat het leven je iets geeft. Dat het goed met je mag gaan. Dat je gelukkig mag zijn — ook als mensen om je heen een leven leiden dat kleiner voelt dan wat jij verlangt.
Dat is niet jouw verantwoordelijkheid.
Dit leven is kort. Het duurt maar even. En misschien is een van de grootste dingen die je kunt leren wel dit: niet alles wegduwen wat goed is. Het toelaten. Het ontvangen. Jezelf toestemming geven dat het je goed mag gaan.
Merk je dat je moeite hebt om aan te nemen wat je gegeven wordt — een compliment, hulp, rust? In het 1-op-1 traject onderzoeken we samen waar dat vandaan komt. Wil je dit liever herkennen in het contact met anderen, in een veilige groep? Kijk dan bij het groepsprogramma.
